Ο Νίκος Ζάρκος είναι ένας νέος κιθαριστής με έντονη ιδεολογία και προβληματισμό, τόσο στη σοβαρή αντιμετώπιση της παρουσίασης των έργων που εκτελεί, όσο και στη γενικότερη αντιμετώπιση της μουσικής των νεοτέρων τάσεων και ιδιαίτερα της Ελληνικής μουσικής. Ήδη έχει ηχογραφήσει έργα Ελλήνων συνθετών με προοπτική να κυκλοφορήσουν σε cd. Όλα τα χαρακτηριστικά που ανέφερα, φαίνονται στο πρόγραμμα που παρουσίασε στις 6 Φεβρουαρίου στην αίθουσα συναυλιών του Ωδείου «Φίλιππος Νάκας». Καταρχήν είναι ένας από τους ελάχιστους που τόλμησε να παίξει τη Sequenza XI για κιθάρα του Luciano Berio, ένα έργο εκπληκτικής δυσκολίας διάρκειας είκοσι λεπτών. Έπαιξε με ιδιαίτερη αφοσίωση όλα τα έργα του προγράμματος (το έργο Due Canzoni Lidie του Nuccio D’ Angelo, τη Serenade της Sofia Gubaidulina, το Nocturnal, after John Dowland του Benjamin Britten, το Wasted Window της Χριστίνας Αθηνοδώρου και τη δική μου Fantasia in Memoriam), πράγμα που αποδεικνύει το ήθος του και τη βαθιά ευθύνη που νιώθει υπηρετώντας τη μουσική που παρουσιάζει. Ιδεολογία που θα πρέπει να διακρίνει όλους τους εκτελεστές γενικά και ιδιαίτερα τους κιθαριστές που το ρεπερτόριό τους περιορίζεται κυρίως σε έργα διασκευασμένα για κιθάρα. Ο 20ος αιώνας είναι εκείνος ο οποίος δημιούργησε έργα ειδικά γι’ αυτό το όργανο.
Ο Νίκος Ζάρκος διαθέτει μια πάρα πολύ σίγουρη τεχνική, βαθιά γνώση των έργων της μουσικής που εκτελεί και πάνω από όλα ιδεολογία.
Την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος συνθέτης και φίλος LukasFoss. Το Lukas τον πρωτογνώρισα το 1962, όταν ο Μάνος Χατζιδάκις τον είχε προσκαλέσει να διευθύνει τα έργα του διαγωνισμού του Τεχνολογικού Ινστιτούτου με τα βραβεία «Μάνος Χατζιδάκις». Την εποχή εκείνη δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Λος Άντζελες (U.C.L.A.). Είχε αντικαταστήσει τον ArnoldSchoenberg μετά το θάνατό του και δίδασκε σύνθεση. Είχε δημιουργήσει το ensembleαυτοσχεδιασμού, το οποίο είχε κάνει μεγάλη διεθνή εντύπωση. Όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στην Αμερική το 1966, για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, τον συνάντησα στο Buffalo, όπου ήταν μουσικός διευθυντής της συμφωνικής ορχήστρας. Από τότε, όσο καιρό βρισκόμουν στην Αμερική ή όσες φορές τον προσκάλεσα στην Ελλάδα, ήμασταν πολύ κοντά ο ένας στον άλλον. Επρόκειτο για έναν εκπληκτικό μουσικό, πολύ σπουδαίο άνθρωπο, που αποδείκνυε σε κάθε στιγμή το πόσο σπουδαίος φίλος ήταν. Ο LeonardBernstein, κοινός μας φίλος, που μάλλον δύσκολα εκφραζόταν επαινετικά για άλλους συναδέλφους και μουσικούς γενικά, μου έλεγε συχνά το πόσο μεγάλη ιδιοφυία ήταν ο LukasFoss.
Δεν έγινε ποτέ «σταρ». Όχι γιατί δεν είχε τα προσόντα του πολύ μεγάλου, αλλά γιατί ήταν ένας «αναπάντεχος» δημιουργός. Συνεχώς και με τη περιέργεια ενός μικρού παιδιού, έψαχνε, ανακάλυπτε και πρότεινε νέες ιδέες στη μουσική. Αυτό το «αναπάντεχο» είναι βέβαια αρνητικό για την περίπτωση των «σταρς» που θα πρέπει πάντα να είναι αναγνωρίσιμοι. Ο Lukas δε σταμάτησε ποτέ να ψάχνει, να ανακαλύπτει, να προτείνει. Ακόμη, δεν έπαψε ποτέ να παρουσιάζει τη μουσική των νέων, τη μουσική των σύγχρονων τάσεων και πάντα με πολύ μεγάλη φαντασία. Μπορώ να πω ότι έχει προσφέρει πάρα πολλά στη διάδοση της σύγχρονης μουσικής, όχι μόνο με το έργο του, αλλά και με το ότι διηύθυνεκαι παρουσίαζε όλα αυτά τα καινούργια έργα.
Είμαι πολύ ευτυχής που έγινα η αφορμή να τον προσκαλέσουν στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και να είναι συνάδελφός μου εκεί, για πολλά χρόνια, αν και τα τελευταία 4-5 χρόνια, τα συμπτώματα Alzheimer, άρχισαν να περιορίζουν το μεγάλο αυτό πνεύμα. Οι ανεκτίμητες πολλαπλές του γνώσεις, έπαψαν πια να διοχετεύονται στις νεότερες γενιές. Θεωρούσα πάντα ότι ήταν ο μικρός μου αδερφός. Αισθανόμουν μια τρυφερότητα γι’ αυτόν το μεγάλο άνθρωπο. Τον αποκαλούσα λοιπόν «ο μικρός μου αδερφός». Κι εκείνος βέβαια πάντα γελούσε γιατί ήταν πιο μεγάλος από εμένα και στα χρόνια, αλλά και στο μουσικό εύρος. Είναι μια ανάλογη τρυφερότητα, που ένιωθα και για το Δημήτρη Δραγατάκη.
Η ιδιοφυία του LukasFoss ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια. Έγραψε την πρώτη του όπερα, όταν ήταν 7 χρονών και όταν έγινε 9, επειδή δεν του άρεσε, την αποκήρυξε. Στα 11 του χρόνια έγραψε μια άλλη όπερα. Τα έργα για πιάνο που είχε γράψει από την ηλικία των 7-8 χρόνων μέχρι και τα 14 έδειχναν το εύρος ενός μεγάλου ταλέντου. Ήταν εντυπωσιακό που σε ηλικία 14 ετών, ο νεοφερμένος τότε, απ’ τη Γαλλία στην Αμερική Lukas, έπαιξε σε μια συναυλία στο CarnegieHall αποκλειστικά τα έργα του. Αυτά κυκλοφορούν σε cd και είναι πράγματι εκπληκτικά. Έλεγε πως είναι ο πρώτος Αμερικανός συνθέτης αυτής της γενιάς και των επόμενων που δε σπούδασε με την NadiaBoulanger (καθηγήτρια με την οποία σπούδαζαν όλοι εκείνο το καιρό, από τον Copland μέχρι τους τελευταίους). Επίσης διηγείται ότι ο PaulHindemith τον θεωρούσε πολύ ατίθασο, γιατί τολμούσε να μη τον αντιγράφει! Ο Hindemith σαν καθηγητής ζητούσε πάντα οι μαθητές του να γράφουν και να σκέφτονται όπως εκείνος. Και ο πολύ νεαρός τότε Lukas ήταν ο μεγάλος επαναστάτης που τόλμησε να μη μιμηθεί το Hindemith. Μου έλεγε ότι την εποχή εκείνη είχε ανακαλύψει το Stravinsky και ο Hindemith δε τον ενδιέφερε.
Ο χαμός του Lukas δημιουργεί ένα τεράστιο διεθνές κενό: εθνικό για τους Αμερικανούς, τοπικό για τη Βοστόνη και το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης που δίδαξε τα τελευταία του χρόνια, και ακόμη, μεγάλο κενό σε μένα που χάνω έναν τέτοιο σπουδαίο φίλο. Σίγουρα ήταν από τους ανθρώπους που όλοι θα θέλαμε να του μοιάσουμε, ως χαρακτήρας, ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης.
Την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου, είχα τη χαρά ν’ ακούσω το ρεσιτάλ πιάνου του Τάσου Πάππα στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Λέω ότι είχα τη χαρά, γιατί τόσο η εκτέλεση των έργων, όσο και το πρόγραμμα που παρουσίασε, ήταν πραγματικά μοναδικό. Ξεκίνησε με τη Fughata για τσέμπαλο, έναν αυτοσχεδιασμό του Keith Jarrett, γραμμένο το 1973, το οποίο εκτελέστηκε με πολύ προσεγμένη αισθητική και ατμόσφαιρα που απορρέει και από τις ηχογραφήσεις του ίδιου του Jarrett. Ακολούθησε το κολοσσιαίο έργο του L.V. Beethoven, η Σονάτα για πιάνο αρ.32 σε ντο ελάσσονα, έργο 111. Στο δεύτερο μέρος παρουσίασε, αν δε κάνω λάθος σε πρώτη εκτέλεση στην Ελλάδα, την εκπληκτική και πολύ δεξιοτεχνική Σονάτα για πιάνο του Samuel Barber, έργο του 1949, με μια πολύ δυναμική εκτέλεση και με βαθιά γνώση της μουσικής, καθώς και το Black Earth, έργο του 40χρονου Τούρκου συνθέτη Fazil Say. Το τελευταίο έργο ήταν οι Χοροί του Alberto Ginastera που γράφτηκαν το 1937. Τρία σύντομα κομμάτιαπου βασίζονται ρυθμικά σε Αργεντίνικους χορούς (Danza del vijo boyero, Danza de la moza donosa, Danza del gaucho matrero). Ο δεύτερος, επηρεασμένοι από το ragtime, μου θύμισε και λίγο Scott Joplin. Δε πρόκειται να μπω σε λεπτομέρειες ενός μουσικοκριτικού, αλλά θέλω να σκιαγραφήσω αυτά που εισέπραξα από αυτή τη συναυλία. Ο Τάσος Πάππας είναι ένας εκπληκτικός βιρτουόζος με μια δυναμική γκάμα από δραματικές κορυφώσεις, σχεδόν «εκκωφαντικές», σε πολύ αιθέρια περάσματα λεπτεπίλεπτων πιανιστικών ήχων. Υπάρχει επίσης και μια δραματικότητα που τον χαρακτηρίζει. Αυτό φάνηκε στα έργα του Beethoven και του Barber. Ακόμη πιο εκπληκτικό ήταν η σημασία που έδινε στη κάθε γραμμή. Προβάλλει δηλαδή τις λεπτομέρειες που βγαίνουν από τις μελωδικές και αρμονικές συνηχήσεις και αποκαλύπτουν τις εσωτερικές λεπτομέρειες ενός έργου. Το κοινό ενθουσιάστηκε. Η συναυλία έκλεισε με ένα κομμάτι του George Gershwin και ένα του Schumann. Ήταν μια πάρα πολύ σημαντική βραδιά. Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί ο Τάσος, έπαιξε ένα από τα concerti μου για πιάνο με τη London Sinfonieta και το ίδιο concerto (μαζί με το 1ο concerto για πιάνο του Dimitri Shostakovich) με την ορχήστρα της Πάτρας υπό τη διεύθυνσή μου.
Το Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2009, στις 20.30, στο θέατρο του Δήμου Θέρμης, στη Θεσσαλονίκη, θα διευθύνω το ενόργανο σύνολο σύγχρονης μουσικής "Idee Fixe" σε έργα των μαθητών μου Σάββα Τσιλιγκιρίδη, Πασχάλη Πασχαλίδη, Αντώνη Ανέστη καιΔημήτρη Μπάκα.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με το Δημοτικό Ωδείο Θέρμης: 2310-463423 και odeio@thermi.gr
Καλή χρονιά σε όλους! Με υγεία, χαρά, ειρήνη και δημιουργικότητα το 2009 !
Την Παρασκευή 9/1/2009 τα μεσάνυχτα, στην τηλεόραση της ΝΕΤ, συνομιλώ με το ζωγράφο και γλύπτη Κωστή Γεωργίου και τη Βίκυ Φλέσσα, στην εκπομπή της τελευταίας "ΣΤΑ ΑΚΡΑ". Η εκπομπή προβάλλεται σε επανάληψη και το Σάββατο 10/1/2009, στη 1.00 μετά τα μεσάνυχτα.
Όπως φαντάζεστε, με όλα αυτά τα λυπηρά που συνέβησαν τις προηγούμενες μέρες, οι περισσότερες εκδηλώσεις έχουν αναβληθεί. Έτσι αναβλήθηκε και η συναυλία "Αριστοφανής x3", που ήταν προγραμματισμένη για την Κυριακή, αλλά και η αναγόρευσή μου σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών, που θα γινόταν την Τετάρτη 17/12.
Ελπίζω σύντομα να μπορώ να σας δώσω πληροφορίες για νέες ημερομηνίες.
Την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008, ώρα 19.00, στη Μεγάλη Αίθουσα Τελετών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30), θα αναγορευθώ επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Μουσικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου.
Η παρουσία σας θα είναι τιμή για μένα.
Χρονικό όριο προσέλευσης: 18.45
Πρόγραμμα εκδήλωσης
- Προσφώνηση από τον Αντιπρύτανη του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή κ. Ιωάννη Κ. Καράκωστα. - Παρουσίαση του έργου του τιμώμενου από την καθηγήτρια κ. Ολυμπία Ψυχοπαίδη-Φράγκου και από τον επίκουρο καθηγητή κ. Γιώργο Ζερβό (Τμήμα Μουσικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών). - Αναγόρευση του τιμωμένου: Ι. Αναγόρευση των κειμένων του Ψηφίσματος του Τμήματος, της Αναγόρευσης και του Διδακτορικού Διπλώματος από τον Πρόεδρο του ΤΜΣ, καθηγητή κ. Παύλο Κάβουρα. ΙΙ. Περιένδυση του τιμωμένου με την τήβεννο της Σχολής από την Κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής, καθηγήτρια κ. Μαρίκα Μ. Θωμαδάκη. - Ομιλία του τιμώμενου με θέμα: «Σκέψεις για τη μουσική παιδεία και εκπαίδευση στην Ελλάδα». - Συναυλία με έργα του τιμώμενου: I. Lament for Michele (1988) για σόλο φλάουτο II. Cadenza for Marimba (2004) για σόλο μαρίμπα III. Επιτάφιος (1985) για χορωδία, από τη μουσική για την ταινία «Το Κορίτσι της Μάνης» IV. Δέος στη Σελήνη (1997) για χορωδία, από τα «3 τραγούδια του Ιονίου», σε ποίηση Θέμιδος Βέλκου-Μεταξά V. Celebration VII (2000) για ορχήστρα εγχόρδων.
Συμπράττουν η Iwona Glinka (φλάουτο), ο Θόδωρος Μίλκωφ (κρουστά), η παιδική χορωδία «Ερατώ» υπό τη διεύθυνση της Ρόζης Μαστροσάββα και η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής υπό την διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ.
Πληροφορίες : Ορχήστρα των Χρωμάτων, 2103605123, 2103605127, 2103605138
Η μουσική για τους Βατράχους του Αριστοφάνη γράφτηκε το 1990 για το Φεστιβάλ Επιδαύρου και το Ανοιχτό θέατρο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη και κείμενα/μετάφραση Παύλου Μάτεσι. Στην παράσταση το ρόλο του Διονύσου ερμήνευσε ο Θύμιος Καρακατσάνης. Στη συναυλία της Κυριακής θα ακουστεί ένα μεγάλο μέρος της μουσικής της παράστασης. Νομίζω ότι η ιδιαιτερότητα αυτής της κωμωδίας με τις έντονες εναλλαγές της από το μυστικιστικό στο κωμικό, δίνει ιδιαίτερη δυνατότητα στο συνθέτη να "παίξει" με πολύ διαφορετικά είδη μουσικής. Όπως στις περισσότερες αριστοφανικές κωμωδίες και ανάλογα με τη σκηνοθετική άποψη, χρησιμοποιούνται συχνά αναφορές σε γνωστά πρότυπα (ταγκό, ζεϊμπέκικο, μαρς κλπ.). Το ύφος και η ενορχήστρωση υπαγορεύονται από τις δραματικές καταστάσεις. Ο ρυθμός υπαγορεύεται από τη γλώσσα. Η μουσική έχει γραφτεί για τους μουσικούς που τραγουδάνε και κατά συνέπεια, τόσο στην έκταση της φωνής, όσο και στην πλοκή της κινείται στα πλαίσια και τις δυνατότητές τους.
Φέτος ο διεθνής διαγωνισμός "Δημήτρης Μητρόπουλος", στην κριτική επιτροπή του οποίου συμμετέχω, γίνεται για τη διεύθυνση ορχήστρας. Τις μέρες που μας χωρίζουν μέχρι την Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008, οπότε και θα πραγματοποιηθεί η τελική φάση για την ανάδειξη του τελικού νικητή, 16 διαγωνιζόμενοι θα κριθούν, ώστε τελικά να επιλεγούν ανάμεσά τους οι τρεις φιναλίστ. Η λίστα των έργων έχει ως εξής :
Theodore Antoniou First Symphony (2. and 3. movement only)
Samuel Barber Adagio for strings
Ludwig van Beethoven Egmont: Overture
Johannes Brahms Symphony no. 3, op. 90, F-major
Claude Debussy La Mer
Felix Mendelssohn Midsummernight’s dream: Overture, op. 21
Wolfgang Amadeus Mozart Symphony no. 39, K. 543, E-flat major (1. movement only)
Franz Schubert Symphony no.8, D 759, B minor, (Unfinished)
Igor Stravinsky L’Histoire du soldat (The solder’s tale):Suite (March du soldat, Dance du diable, only)
Piotr Ilyich Tchaikovsky Romeo and Juliet ouverture-fantasy (final version 1880)
Όπως και όλες τις προηγούμενες χρονιές, η τελική φάση του διαγωνισμού πραγματοποιείται στην αίθουσα Φίλων της Μουσικής του Μεγάρου Μουσικής, στις 20.30. Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής θα είναι ο κ. Arturo Tamayo.
Μιας και μιλάμε για τις εκδηλώσεις της Alea III, την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008, στις 8 το βράδυ, η Alea δίνει μια συναυλία με έργα που έχουν μάλλον ασυνήθιστη ενορχήστρωση. Harps, Strings, Colors, etc o τίτλος της συναυλίας και διευθυντής της ορχήστρας ο Μιχάλης Οικονόμου. Θα παρουσιαστούν τα έργα "Recueil de pierre et de sable" του Joshua Fineberg, "Romanza" του Donald Martino, "Οκτέτο" του Νίκου Σκαλκώτα, "Allilon" του Μιχάλη Οικονόμου, "Sonata No2" για φλάουτο και πιάνο του Martin Amlin και το δικό μου "Colors". Για το Colors είχαμε ξαναγράψει και παλιότερα, όταν παίχτηκε από την Ορχήστρα των Χρωμάτων, για την οποία άλλωστε και γράφτηκε το 2007. Πρόκειται για ένα ακόμη κομμάτι με ασυνήθιστο συνδυασμό οργάνων, αφού κανένα από τα περίπου 300 έργα μου δεν έχει παρόμοια ενορχήστρωση.
Το έργο είναι αφιερωμένο στους συναδέλφους μου της Ορχήστρας των Χρωμάτων, στον καλλιτεχνικό της διευθυντή Γιώργο Κουρουπό και τον μαέστρο της Μίλτο Λογιάδη.
Είναι ένα σύντομο (13´) έργο που αφενός προσπαθεί να εξερευνήσει ορισμένες από τις παραμέτρους της μουσικής, όπως για παράδειγμα το ηχόχρωμα. Άλλωστε αυτό υποδηλώνεται και από το τίτλο (colors) με τη διπλή σημασίαηχόχρωμα, αλλά και η ονομασία της ορχήστρας (Ορχήστρα των Χρωμάτων).
Η συναυλία πραγματοποιείται, όπως όλες οι συναυλίες της Alea, στο Tsai Performance Center του Πανεπιστημίου της Βοστόνης.
Το πανεπιστήμιο της Βοστόνης ως αναγνώριση της πολύχρονης συνεργασίας μας και προσφοράς στη μουσική παιδεία με διόρισε Professor Emeritus του College of Fine Arts. Ακολουθεί η επιστολή του πρύτανη της σχολής :
Έναρξη συναυλιών μιας ακόμα περιόδου για το Ελληνικό Συγκρότημα Σύγχρονης Μουσικής!
Την Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008, στις 20.30, το ΕΣΣΜ υπό τη διεύθυνσή μου, παρουσιάζει στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών συναυλία με τίτλο «Η Ελλάδα είναι παντού» με έργα James Boznos, Αργύρη Κουνάδη, Γιώργου Τσοντάκη, Γιάννη Ψαθά και Κώστα Τσούγκρα. Σολίστες στη συναυλία θα είναι ο Τάσος Αποστόλου (βαρύτονος), ο Κώστας Αναστασόπουλος (βιολί), ο Κωστής Θέος (τσέλο) και η Βίκυ Στυλιανού (πιάνο).
Το πρόγραμμα της συναυλίας αναλυτικά :
James Boznos (1969) YuYuan Preludes, op.13 για 8 εκτελεστές (2005/8) Αργύρης Κουνάδης (1924) Πέντε ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη για βαρύτονο και πιάνο (1961) Τάσος Αποστόλου, βαρύτονος Βίκυ Στυλιανού, πιάνο Γιώργος Τσοντάκης (1951) Gymnopedies (2008) για ενόργανο σύνολο
Διάλειμμα Γιάννης Ψαθάς (1966) Helix για βιολί, τσέλο και πιάνο (2006) μέρος ΙΙ: The biggest nothing of them all μέρος ΙΙΙ: Tarantismo Κώστας Αναστασόπουλος, βιολί Κωστής Θέος, τσέλο Βίκυ Στυλιανού, πιάνο
Κώστας Τσούγκρας (1966) Έξι οργανικές μινιατούρες για 12 εκτελεστές(2007), παραγγελία ΟΜΜΑ
Η κριτική επιτροπή του Διεθνούς Διαγωνισμού Σύνθεσης Alea III, αποτελούμενη από καθηγητές σύνθεσης του Πανεπιστημίου της Βοστόνης, αλλά και από τους βραβευμένους με Pulitzer Gunther Schuller και Yejudi Wyner, βράβευσε με το βραβείο του διαγωνισμού το βέλγο Jelle Tassyns για το έργο του Stax I. Εύφημος μνεία δόθηκε στο μεξικανό Josue Zamoraγια το έργο του Difraccion.
Αύριο βράδυ στις 19.00 στο Tsai Performance Center, η Alea III παρουσιάζει , υπό τη διεύθυνσή μου, τα έργα των φιναλίστ του 26ου Διεθνούς Διαγωνισμού Σύνθεσης Alea III :
Giovanni Bertelli (Ιταλία), Im Anfange ruhiges Josue Zamora (Μεξικό), Difraccion Jelle Tassyns (Βέλγιο), Stax I Kazumoto Yamamoto (Ιαπωνία), Open Cluster Marios Joannou Elia (Κύπρος), Apophis Timothy Ernest Johnson (ΗΠΑ), Antyphony: Kasparov vs. Deep Blue Jose Munguillon (Ισπανία), IneSplicable
Στο τέλος της συναυλίας η κριτική επιτροπή θα ανακοινώσει το βραβευμένο συνθέτη. Μείνετε συντονισμένοι για τα αποτελέσματα !
Γιώργος Κουρουπός : « Το κίτρινο ποτάμι» για φωνή και ορχήστρα δωματίου, βασισμένο σε Κινέζικη ποίηση. Σολίστ : Μαρία Μητσοπούλου, σοπράνο
Β’ Μέρος
Θεόδωρος Αντωνίου : «Κομμός Β'»
Oriol Cruixent : “Signs in the Sand” για σόλο τενόρο και συμφωνική ορχήστρα βασισμένο στο ποίημα “Ballade I” του Georg Trakl Σολίστ : Γιάννης Χριστόπουλος, τενόρος
Γιώργος Κουμεντάκης : “Amor Fati” βασισμένο σε κρητικά θέματα, αφιερωμένο στον Νίκο Καζαντζάκη
Πολλοί με ρωτούν για το μέλλον της Πειραματικής Λυρικής Σκηνής. Μήπως ξέρετε να με πληροφορήσετε, γιατί δεν γνωρίζω και ούτε με άφησαν να καταλάβω τις προθέσεις του Εθνικού Λυρικού Οργανισμού μας ;
Χάρηκα ιδιαίτερα της 4ης Ιουλίου στο Γκάζι με την Παιδική Χορωδία του Δήμου Αθηναίων, η οποία δόθηκε με αφορμή την 5η Χορωδιακή Ολυμπιάδα που θα πραγματοποιηθεί αυτή την εβδομάδα στην Αυστρία, με τη συμμετοχή πάρα πολλών χορωδιών από όλον τον κόσμο. Για τη συναυλία αυτή, εξήντα νέα παιδιά (υποθέτω οι ηλικίες τους κυμαίνονταν από 6-7 έως 17 ετών περίπου) τραγούδησαν ένα πολυποίκιλο πλούσιο πρόγραμμα με πολλές απαιτήσεις και δυσκολίες. Αισθάνθηκα ιδιαίτερη χαρά και για το δικό μου κομμάτι «Δέος στη Σελήνη», ένα κομμάτι αρχικά γραμμένο για τετράφωνη γυναικεία χορωδία που τραγουδήθηκε άψογα, με πολλή αγάπη και συγκίνηση από τη χορωδία. Νομίζω ότι η χαρά και η αγάπη γι’ αυτό που έκαναν τα παιδιά ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους και συμμετείχαν με όλη τους την αγνή ψυχή. Το δεύτερο μέρος είχε μάλιστα και κομμάτια από διάφορα αμερικάνικα musicals, τα οποία αποδόθηκαν και χορογραφικά από τα παιδιά. Ένα μεγάλο μπράβο λοιπόν σε αυτή την πολύ σπουδαία παιδική χορωδία, στα μουσικά σύνολα του Δήμου, στο Δήμαρχο και στον Πρόεδρο των Μουσικών Συνόλων Δήμου Αθηναίων. Ακόμη στη Ρόζη Μαστροσάββα, τη μαεστρίνα, που έχει τη μουσική διεύθυνση αυτής της χορωδίας. Όχι μόνο απέδωσε αριστουργηματικά όλα τα κομμάτια, με πολύ έξυπνη και κατάλληλη κινησιολογία, αλλά δίδαξε και το μουσικό και τεχνικό μέρος στα παιδιά και κυρίως το σεβασμό και το ήθος για τη μουσική απόδοση όλων των κομματιών. Επίσης ήταν πολύ σημαντική και η συμμετοχή του πιανίστα Σάββα Ρακιντζάκη, ο οποίος είχε κάνει και τις περισσότερες διασκευές και προσαρμογές για την Παιδική Χορωδία του Δήμου Αθηναίων. Ένα μέρος της μεγάλης επιτυχίας αυτής της χορωδίας και της δουλειάς της Μαστροσάββα είναι και η συμμετοχή των γονέων. Είδα με πολύ χαρά και συγκίνηση πολλούς γονείς όχι μόνο να παρακολουθούν τα παιδιά τους, αλλά να βοηθάνε επιπλέον για την ύπαρξη και το υψηλό επίπεδο αυτής της χορωδίας. Ένα μεγάλο μπράβο λοιπόν και σε εκείνους που έχουν εμπλακεί τα παιδιά τους και οι ίδιοι σε αυτή τη λειτουργία της χορωδιακής τέχνης. Δεν είναι μόνο σημαντική για τη μουσική εκπαίδευση των παιδιών, αλλά είναι και για την ευαισθητοποίησή τους στις ανθρώπινες σχέσεις. Και η χορωδιακή ιδέα ειδικά σε αυτόν τον οργανισμό υπάρχει πολύ έντονη. Τους εύχομαι με όλη μου την καρδιά καλή επιτυχία στο διεθνές φεστιβάλ και διαγωνισμό στην Αυστρία.
Καλώς ήλθατε στο μπλογκ μου. Περισσότερα στοιχεία για μένα βρίσκετε εδώ
ΨΗΦΙΣΜΑ της Συνέλευσης των Μελών της ΕΕΜ
Η ΕΕΜ κατέθεσε αυτό το ψήφισμα στο ΥΠΠΟ επισημαίνοντας τα ακανθώδη ζητήματα της πολιτιστικής κατάστασης.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Η Ένωση Ελλήνων Μουσουργών, ζητά τη συνεργασία με μουσικολόγους, ή και καλά ενημερωμένους ακροατές και μουσικούς, που θα μπορούσαν να αναλύσουν ή να προλογίσουν έργα σε διάφορες δραστηριότητές της.
Επίσης, ζητούνται απόφοιτοι του Ελληνικού Ωδείου που θα μπορούσαν να ερευνήσουν στοιχεία της ίδρυσης και της δραστηριότητας του Ελληνικού Ωδείου και να γράψουν σχετικά.
απευθύνεστε σχετικά στα γραφεία της ΕΕΜ, τηλ. 210 7256607, Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη 10.00-14.00
